" تولد گل یاس نبی اکرم را به تمام شیعیان و به خصوص همه ی دوستان تبریک میگم"
بهشت ها برای تو آفریده شده اند و درختان برای اینکه سایبان تو باشند سر از خاک بر می آورند....
خاکها از اینکه پای بوس تواند به سر افراز ترین قله ها فخر می فروشند و قله ها در برابر مهربانی تو
یک دره ی حقیر و دور افتاده اند.................
آیینه ها برای دیدن تو چون آب جاری می شوند و گلها به شوق دیدن و همسایه بودن با تو خوشبوترین
جامه هایشان را بر تن می کنند...............
من خودم دیدم که آسمان هر روز برای بوسیدن دستهای تو پایین می آید ...........
من هزار جزیره تنها را در گیسوان تو کشف کرده ام و هزار خورشید زیبا را در چشمان تو و بی شمار
نسیم شیدا را در نفسهای تو....................................
تو را از" دوستت دارم "آفریده اند و با مهتاب و عشق به هم آمیخته اند ...........
نامت از گیاه و شبنم و پاکی مریم مشهورتر است..............هر که صبح نام تو را بر لب آورد مثل
شبهای کوهستان پر رمز و راز می شود ..........
در نام تو رودخانه های فراوانی می خروشند و موج بر می دارندتا به دریاهای بنفش برسند....
ای لطیف تر از رویاهای نوجوانی من!!!! اگر جوانه های انار بر انگشتان ترد تو نرویند ............
چراغهای بهشت روشن نمی شوند..اگر تو نباشی هیچ کس شاعر نمی شود.............
و ستاره ها در کنج کهکشان می پوسند و فرو می افتند...........
ای تازه ترین پنجره برای تماشا!! در کنار تو می توان از رشته های باران شال سبزی بافت و بر دوش
فردا انداخت و چنان عاشق بود که همه ی سنگها به رود بدل شوند..........
مادرم تو مهرباترین موجودی بودی که روی زمین تا کنون دیده ام......تو از ماه و ستاره ها درخشان تری
و آسمان وجودم را نورانی میکنی...........
مادر تو غزل زیبای محبت و ایثاری...دوستت دارم و نام تو را با چشمه ها و رودها زمزمه میکنم......
وقتی تو با منی................
من
بودن را احساس می کنم
و شکفتن در زندگی
وقتی تو با منی
اندوه سا یه اش را می دزد
می بارد ابر آشنایی
در کوچه های غربت
وقتی تو با منی
می خندم
و بودن را احساس می کنم..........
در زوزهای خشک و بی ترانگی بهترین لحظه هایم در کنار تو می گذشت.....
خوشبختی عظیمی ست با تو بودن و با عطر نفسهای عزیز تو خیابانهای سرگشتگی را پیمودن
ابرها را از آسمان می چینم و جامه ای نرم برایت می دوزم.....
بعد از این باران را بخاطر تو تماشا خواهم کرد..... و رز صورتی باغچه حیاتمان را به یاد عطر
نفسهای تو می بویم...............
آنگاه تو همراه باران در تمام دشتها خواهی بارید و من بی آنکه شماره شناسنامه ات را بدانم
"تو را دوست خواهم داشت"
کبوتران نمی توانند نامه بنویسند اما هزار نامه مرا به تو می رسانند و به خوبی حرفهای مرا می فهمند
آنها می دانند که من گاهی وقتها با برگهای درخت نخل و با میخکهای باغچه حیاتمان حرف می زنم...
و بعضی شبها حتی برای در و پنجره و دیوار خانمان شعر می گویم............
گنجشکان می دانند هر روز صبح با طلوع اولین اشعه های خورشید رز زرد را بخاطر تو و به یاد
"تو سلام می گویم..."
دلم می خواهد برای همیشه چشمهای تو فرودگاه من باشد و در کنار مردم آن روزگار بگذرانم.......
و با هر پلکی که بر هم می گذاری بمیرم و با هر پلکی که می گشایی دیگر بار زندگی را از سر بگیرم...
زمستان آینده که بیاید با آتش نفسهای تو خودم را گرم خواهم کرد......
به سکوت آیینه ها گوش خواهم دادو برای باغچه تشنه کاسه ای پر از دریا خواهم آورد.......
خوشحالم ..... چون لااقل برای اینکه تو را در خواب ببینم از هیچ کس اجازه نخواهم گرفت!!!!
چگونه بگویم دلم برای خدایی که در قلب کوچک تو زندگی می کند تنگ شده است؟!!
"از همه ی دوستانم متشکرم که نوشته های من رو دنبال میکنن...از این
به بعد هر پانزده روز یکبار مطلب جدید می زارم"
